10 Mayıs 2010

ANNEME...

Seni şimdi daha çok anlıyorum anne;kendi annene duyduğun özlemi şimdi ben yaşıyorum...Durduk yere hani gözlerin dolardı,bir köşe bulup gizlice ağlardın...Ağzın "kan dolu"olsa hani tükürmezdin,bilmezdik neye içerleyip ağladığını....Hep okunsa bitmeyecek hüzünlü yaşanmışlıkların vardı senin ki hayatın oraya takılıp kalmıştı,içini acıtmaktaydı hala haksızlıklar,iki yüzlülükler.....

Sen nasıl bir varlıksın anne???Sabrının sonu görünmüyor burdan vede fedakarlığının!Hayatında kendin için ne yaptın anne???Biliyorum hiçbirşey...Hiçbirşeyi kendin için yapamadın,kendini düşünemedin.Hep çocukların,kocan vede başkaları vardı öncelikde...

Dünyaya bakışın,insanlara olan hoşgörün,affedişin,aklının kıyısından bile bir kötülük,fesatlık geçmeyişi...tüm anneler mi böyledir yoksa sen "anne"olmak için mi yaratıldın!hayır sadece anne değil,iyi bir insan belki de kanatsız melek!!!

Sen yanımda olmadan okadar zorki hayat................

Üzüldüğünde susan,kabullenen yanına neçok kızardım,oysa şimdi ben seni daha çok anlıyorum;çünkü gittikçe sana benziyorum anne!

Şimdi sadece telefonun obür tarafında olduğunu bilmem yetiyor mu zannediyorsun;sen sırdaşım,arkadaşım ben dert ortağın değilmiyim senin.

Bukadar iyi,bu kadar sabırlı olman mı gerekiyor?

Sen verdiğin emekle,gösterdiğin sabırla hayatımın en önemli parçasısın ve bin kez gelsem dünyaya yine senin kızın olmak isterim;

bana kazandırdıkların,öğrettiklerin,öğütlerin,anlayışın ,sütün ve genlerin için teşekkürler anne!!!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...