11 Eylül 2010

an-a yurt

Gördüm, dönem Neolitik; evler düz dam-kerpiç, lakin heryer canlı kanlı primat, utandım sapiens sapiensliğimden(!)
Vakit gece; gece ki yalnız bize suskun, gece ki geveze bir kaynana susmak bilmeyen cırcır böcekleriyle...
Gece nemli ot kokuyor uçsuz bucaksız bozkırın bağrında...
ve kim bilir konar-göçer yaşıyor yüreğimiz!
biz...
biz ki; o bereketsiz, sevgisiz topraklara geri dönmekteyiz,
bekle bizi anayurdumuz,
özlemindeyiz(!)....

2 yorum:

  1. anadolunun gözünü seveyim ana yurdum ana dolum! uzaklarda kaldı atalarımızın ruhları onları yad ile anmalıyız ancak!:)
    sanalayna

    YanıtlaSil
  2. Anadolu mudur anayurdun!
    ben başka bişey anlattım da hadi neyse:) fekat damarıma bastınız, o ataların ruhları da anayurda özlem de her daim içimizde!

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...