29 Kasım 2010

mavi

“Güzel insanları güzel şeyler bulur” diyordu ;

O hep haklıydı!

O benim gözümdü,

kulağımdı…

İnancımdı…

Zamanla o dinledi ben sustum

O olmadığındaysa ben kendi kendimle konuştum…

Sonra anladık ki aslında

Birimiz dilsiz

Diğerimiz sağırdı!

Başladık kaçmaya özrümüzden

Kah o beni başka bir memlekette unuttu

Kah ben onu tanıdık bir şehirde!

Sonra tesadüfen karşılaştık;

120 metre kare içinde!

Şaşırdık!

ve

Bir ses duyduk

Tanıdık!

tıpkı benimki gibi

tıpkı ona benzeyen!

O bizim kararımız,

dünyaya meydan okumamız...

O bizim

Gözümüzün rengi,

O bizim yağmur sonrası

Ortaya çıkan ışıltımız,

O Van Gogh’un mor içinde

Beyazı!

O bizim en güzel yanımız…


6 yorum:

  1. Kah o beni başka bir memlekette unuttu,
    Kah ben onu tanıdık bir şehirde!

    Harika..

    YanıtlaSil
  2. Ruhsal ve duygusal değerleriniz med ve cezir gibi.. önce birliktelik, sonra ayrılık, sonra kavuşmama, sonra kopuş.. Nedir bu ruh hali? Yokşa mahşerde mi buluşma?

    YanıtlaSil
  3. :)güzelll..
    eski yazıları da okumaya başladınız demek:)
    profösör@
    her "O" o mudur?
    takılmayın oraya.
    herşey fani:)

    YanıtlaSil
  4. Yazılarına öyle alıştım ki, bir düşkünün elinde tasıyşla her babah aşevine çorba almak için geldiği gibi, nasibimisze düşeni alıp gidiyorum. Rızıklanıyorum. Boş döndüğüm zamanlr ise, boynumu bükerek dönüyorum. Yine de şükrediyorum.

    YanıtlaSil
  5. teşekkür ve de saygılarımla...

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...