08 Ocak 2011

"hayya alel felah"


Birazdan sabah olacak…

Sabah ezanını dinleyerek ölmek istemişimdir çocukluğumdan beri…

(Ölmek üzerine fantezilerimin bi kısmını önceden yazmıştım...)

Bazen güçlü olmak sıkıyor; bikaç gün izin veriyorum kendime, bikaç gün çıldırma, bitkiye dönüşme, yokmuşum gibi davranma hakkımı kullanıyorum…

potansiyel bir cani dolaşıyor sokaklarında, haberin var mı?

don't cry for me ankara…



5 yorum:

  1. Azrail önce insanın ruhunda kol gezer. Ona alışırsın. Sonra da onu tanırsın. hasıl öleceğini onunla karar verirsin. Geride boynu bükük dostların elinde karanfiller beklemektedir. Boynu bükük...

    YanıtlaSil
  2. Ezan dedin de en zayıf noktama bastın SonsuzKuyu, uyandığım her sabah ezanında tutamam hiç gözyaşlarımı. (Sözüm ona gavur İzmirliyiz ya:) )

    O gerçek huzur, o gerçekleşen tek rüya. İlişkiler gibi hayata da ara sıra ara versek ya, geri dönüşümlü bir yaşamla...

    YanıtlaSil
  3. @ Profösör
    en sevdiğim çiçek yabani kokulu şarap rengi karanfildir.

    ha bide sarı kasımpatı severim. ama ikisi yanyana olmamalı karanfille yakışmazlar;)

    YanıtlaSil
  4. @ özlem
    severim İzmiri/izmirliyi, yaşasın gavur İzmir!
    bazı şeylerin geri dönüşümü yoook işte....

    YanıtlaSil
  5. Teşekkür ederim. Bizde seni sevdik canı gönülden. Maalesef yok geri dönüşü...

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...