31 Ocak 2011

kadının rüyası

Sevmek çoğul, ölmek tekildi…

Keşke başka bir enkaz arasaydı kendine …

O razıydı bir ömrü geçirmeye, yeter ki yanında olsun, kendinin olsun ve hep gözünün önünde dursundu…Çünkü emekle, kollayarak, esirgeyerek, affederek sevmişti onu…

Kadınsa suskun, itaatkar, minnettar, kocaman bir ömrün bedelini ödemeye hazırdı…Ona dair sonsuz bir saygı, hayranlık duyardı…öyle ki ömrünü istese hiç düşünmeden verirdi, borçluydu ve onu asla terk etmeyecek, bibaşına bırakmayacaktı!…kadın suskun, kadın minnettar…kadın itaatkar….

Ama hepsi buydu… Yıllar önce gördüğü bir rüyayı anımsadı: kocaman, kökleri kalın, yapraklarını dökmüş bir ağacın dallarına asılı yüzlerce kırmızı kristal kalp ….işte kadının yaşadığı tam da buydu!

2 yorum:

  1. "Ben umutlarımı kömür olacak ağaçların dallarına asmışım" der gibi bir kısa öykü gibi algıladım.

    YanıtlaSil
  2. ben yazarım, sizin ne algılıyorsanız odur üstad;)

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...