16 Mayıs 2012

induction


Çoğu kez insanları saf dışı bırakıyorum, dinlememeyi öğrendim mesela ve önemsememeyi…Tanıştığım an kategorize ediyorum..Evvelden böyle değildi bu 30'lu yaşlardan itibaren edindiğim bir huy…Diyorum bunun kumaşı adi, diyorum şu oynak, ezberci, öteki egosu tavan yapmış, bi diğeri korkak, beriki güçlü görünüyor ama derinde bi yerde ağır hasarı hainliğe sürüklüyor onu, bi sonraki kalleş, kaypak, çifte yüreksiz, öteki akıllının önde gideni, hele şu en uyanık geçineni en zavallısı,sonra kötü niyetlisi, üç kağıtçısı, çıkarları için ruhunu teslim etmekten çekinmeyeni,baştan ayağa kötülükle, hinlikle, cin fikirlilikle dolu olanları…bunların adları sıradan, hatırlamıyorum ekseri, belleğim önemsizler dosyasına atıyor onları ,”zararlılar” ve “kendine zarar”lar olarak 2 ye ayırarak…

Önemsediklerim ise artık pek az…onlar her koşulada yanımdalar ve hayatın ta kendisinde merkezindeler….kırarsam kendimi , beni kırarlarsa onalrı asla affetmiyeceklerim olarak bir bütün halinde yazıyor belleğime ve asla unutmuyorum adlarını!



4 yorum:

  1. Zamanla herşey netleşiyor. Değerler et ve kemik gibi birbiriyle kaynaşıyor. Sarıp sanmalıyor. Her değer birbiri için bir nefer ve bir nefes olabiliyor.

    YanıtlaSil
  2. çok güzel dile getirmişsin Sonsuzkuyu..
    Benimle ilgili ön izlenimini merak etmedim değil :)

    YanıtlaSil
  3. Selam "Profösör"..sanırım öyle :)

    YanıtlaSil
  4. İlahi Özlem, bunu sana söylersem ne anlamı kalır ;)

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...