06 Mart 2013

::Baktım can çıkmıyor huy çıkmadıkça(!)::



Artık bu;
Sır verir gibi kimseye söylenemiyenlerin fısıltıyla “Sonsuz Kuyu” ya bağrılışının, sığınışın kaleme alınışı değildir!
Anadan doğma, şehrin göbeğinde avaz avaz bağıranın, öldükçe dirilenin öyküsüdür…

            Dosta, düşmana, duyana, duymayana, meraklısına, kelimelerle doğana, aklı firar edene, kahramanlara, yüreği sağlam, ağzı bozuk, kalemi kuvvetli olana, gözü kara, sözü mert olana; yaşamakta inatcı bir kadının “Lisan-ı avam üzre” kaleme alınmış diyeceğidir…

            ( “Bir Bilen” e ne mi oldu? Ağzı bağlanıp, o kuyunun içine atıldı!
              Ya “Deli kadın” … Onu merak etmeyin..o özgür(!) kaldı…O artık lacivert döpyesi, sarı topuz saçlarıyla aranızda! )



3 yorum:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...