22 Nisan 2014

biyerde bi yanlış var ama nerde...



(F.G. Mcgreger Photography)


Çocukluğuma dair hatırladığım güzelliklerden biri
Nerde bir kır, bir bahçe görsem koşup çiçeklerin renklerine, kokularına sarılmak dokunmak ister,
kucak dolusu toplar anneme taşırdım…

Aslında ben çocukken de sevecen, mutluluktan geberen, eğlenceli bir kız çocuğu değildim
Ve yaş, kişilik, fikir zamanla oturdukça
Görüp, yaşadıklarımın da etkisiyle
doğrularımdan hiç taviz veremeyeceğimi, esniyemiyeceğimi anladım! Ben buydum, başka bişeye dönüşmeyi de reddediyodu bünyem!

Özellikle son 5 yıldır insanlardan ve insanlıktan soğudum…
Bazen insanların olmadığı, alıp başımı gidebileceğim yerler düşledim..
Öyle ki kelimelerim bitti insanlara,
Sabrım bitti…
Saygım,
Sevgim bitti…



(NOT: masaüstümde yazılı duran: "Errızkü yetlibül abde maka yetlibühü ecelühü": "Rızk ecel gibi Cenabı Allah'ın abdini arar, nerede olsa bulur.")




1 yorum:

  1. İnanmak ve teslim olmaktan başka çare var mı ki? İyi ki rızık da var; ecel de... Bunların ötesinde aradığımız tek şey dostluktur. Dostluk insanın insana kaynaşma kimyasıdır. Muhabbet ve ünsiyet kesbeden toplumlar şuur içinde ebediyete uzanırlar. İşte o zaman rızık da, ecel de tebessüm ettirir insanı. İşte o zaman korkuyu korkutarak yener insan.

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...