04 Eylül 2015

Herzamankinden...


Artık küçük de olsa bir yeri yurdu vardı!
Ve biliyordu ki; kendine en yakışanı yalnızlığı, kendi hikayesinin kahramanlığıydı!





(sıkca uğradığı köhne bir kafe vardı.
bahçesinden seslendi:
-y. usta! herzamankinden! (sabahsa diyet tost, ilerleyen; vakit bulduğu bir saatte ise ızgara)  bi de bi küçük aç..
-hemen S... hanım. başka ne dediniz?
-hiç...!
hava kararmıştı bile,yemeğini yiyip kalabalık sokağa daldı.. atm nin önünde oturan klarnetçinin önüne bi kağıt para bıraktı..
-herzamankinden...!
ve klarnetçi genç, kadın gözden kaybolup metro istasyonuna inene kadar o şarkıyı çaldı...)










1 yorum:

  1. İnsanın kendi içindeki yalnızlığını ayakta tutan; kendi dışındaki kalabalığıdır aslında. Belki de kendi içinde sakladığı kalabalığı, yine kendi içinden çekip çıkardığı yalnızlığıdır. Kalabalık ve yelnızlık birbirinin tamamlayıcısı olarak hem içimizde hem dışyımızdadır ki; işte o bizi diri tutan kimyamızdır. Yeri keldiğinde kalabalıklarda yalnızlığı, yeri geldiğinde de yalnızlıklar içinde kalabalığı yaşayacaksın.

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...